تبليغاتX
عاشقانه <body>
سه شنبه بیست و یکم مهر 1388

از غزلهای صائب تبریزی

 

 

  اگر به بندگی ارشاد می کنیم ترا

 اشاره ای است که آزاد می کنیم ترا

 تو با شکستگی پا قدم به راه گذار

 که ما به جاذبه امداد می کنیم ترا

 درین محیط،چو  قصر حباب اگر صد بار

 خراب می شوی ، آباد می کنیم ترا

 ز مرگ تلخ به ما بد گمان مشو زنهار

 که از طلسم غم آزاد می کنیم ترا

 فرامشی ز فراموشی تو می خیزد

 اگر تو یاد کنی ،یاد می کنیم ترا

  اگر  تو برگ علایق ز خود بیفشانی

 بهار عالم ایجاد می کنم ترا

 مساز رو تروش از گوشمال ما صائب

 که ما به تربیت استاد می کنیم ترا


12:6 | مرضیه |




سه شنبه هفتم مهر 1388

غزل

ای تکیه گاه و پناه

زیباترین لحظه های

پر عصمت و پر شکوه

تنهایی و خلوت من !

ای شط شیرین پر شوکت من!

ای با تو من گشته بسیار

 در کوچه های بزرگ نجابت

در کوچه های فرو بسته استجابت

در کوچه های سرور وغم راستینی که مان بود،

در کوچه باغ گل ساکت نازهایت،

در کوچه باغ گل سرخ شرمم،

در کوچه های نوازش،

در کوچه های چه شبهای بسیار

تا ساحل سیمگون سحر گاه رفتن،

در کوچه های مه آلود بس گفت و گوها

بی هیچ از لذت خواب گفتن.

در کوچه های نجیب غزلها که چشم  تو میخواند،

گهگاه اگراز سخن باز میماند،

 افسون پاک منش پیش میراند.

ای شط پر شوکت هر چه زیبایی پاک!

ای شط زیبای پر شوکت من!

ای رفته تا دور دستان !

آنجا بگو تا کدامین ستارهست

روشنترین همنشین قدیم شب غربت من

این تکیه گاه و پناه غمگین ترین لحظه های

کنون بی نگاهت تهی مانده از نور،

در کوچه باغ گل تیره و تلخ اندوه،

در کوچه های چه شبها که اکنون همه کور.

آنجا بگو تا کدامین ستاره ست

که شب فروز تو خورشید پاره ست!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


8:31 | مرضیه |




سه شنبه ششم اسفند 1387

و پیامی در راه

    

 

 

 

 

   روزی

  خواهم آمد ،وپیامی خواهم آورد.

  در رگ ها، نور خواهم ریخت.

  و صدا خواهم در داد:ای سبد هاتان پر خواب!سیب

  آوردم،سیب سرخ خورشید.

 

  خواهم آمد،گل یاسی به گداخواهم داد.

  زن زیبایی جذابی را،گوشواری دیگر خواهم بخشید.

  کور را خواهم گفتم :چه تماشا دارد باغ!

  دوره گردی خواهم شد ،کوچه ها را خواهم گشت،جار

 

  خواهم زد :آی شبنم شبنم شبنم.

  رهگذاری خواهد گفت:راستی را،شب تاریکی است،

  کهکشانی خواهم دادش.

  روی پل دخترکی بی پاست،دب اکبر را بر گردن او

                                          خواهم آویخت.

  هرچه دشنام ، از لب ها خواهم برچید.

  هر چه دیوار ، از جا خواهم بر کند.

  رهزنان را خواهم گفت:کاروانی آمد بارش لبخند!

  ابر را ،پاره خواهم کرد.

  من گره خواهم زد ،چشمان را با خورشید ،دل ها را با

  عشق،سایه ها را با آب شاخه ها را با باد.

 

  وبه هم خواهم پیوست،خواب کودک را با زمزمه

                                                  زنجره ها.

 

  بادبادک ها ،به هوا خواهم برد.

  گلدان ها ،آب خواهم داد.

  خواهم آمد ،پیش اسبان،گاوان،علف سبز نوازش

                                              خواهم ریخت.

  مادیانی تشنه ،سطل شبنم را خواهم آورد.

  خر فرتوتی در راه،من مگس هایش را خواهم زد.

 

  خواهم آمد سر هر دیواری،میخکی خواهم کاشت.

  پای هر پنجره یی  ،شعری خواهم خواند.

  هر کلاغی را ،کاجی خواهم داد.

  مار را خواهم  گفت:چه شکوهی دارد غوک!

  آشتی خواهم داد.

  آشنا خواهم کرد.

  نور خواهم خورد.

  دوست خواهم داشت.

 

                                                               سهراب سپهری


19:50 | مرضیه |




جمعه یازدهم بهمن 1387

او سر سپرده می خواست ,من دل سپرده بودم

 

 

 من زنده بودمـ اما:انگار مرده بودم

از بس که روزها را با شب شمرده بودم

یک عمر دور و تنها،تنها بجرم این که ـ

اوسر سپرده می خواست ،من دل سپرده بودم

یک عمر می شد آری در ذره ای بگنجم

از بس که خویشتن را در خود فشرده بودم

در آن هوای دلگیر ـوقتی غروب می شد

گویی بجای خورشید ،من زخم خورده بودم

وقتی غروب می شد ـوقتی غروب می شد

کاش آن غروب ها را از یاد برده بودم

 

                                                                                                     محمد علی بهمنی 


7:30 | مرضیه |




دوشنبه نهم دی 1387

اندوه

 

 

 

 نه چراغ چشم گرگی پیر

نه نفسهای غریب کاروانی خسته و گمراه،

مانده دشت بیکران خلوت و خاموش ،

زیر بارانی که ساعتهاست میبارد،

در شب دیوانه غمگین،

که چو دشت او هم دل افسرده ای دارد.

 

در شب دیوانه غمگین،

مانده دشت بیکران در زیر باران،آه،ساعتهاست،

همچنان میبارد این ابر ساکت دلگیر،

نه صدای پای اسب رهزنی تنها،

نه صفیر باد ولگردی،

نه چراغ چشم گرگی پیر.

                        

                                                                                                      اخوان ثالث


16:6 | مرضیه |






عاشقانه